കുന്നിക്കുരു: തടവറ

ഇതാ കുന്നിക്കുരു പോലെ ചില കുഞ്ഞു കഥകൾ! ഒരു വശത്ത് നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ നല്ല ചുവപ്പ്, എന്നാൽ മറുവശമോ കറുപ്പ്.... ശരിക്കും എന്റെയും നിങ്ങളുടെയും ജീവിതങ്ങൾ പോലെ ! എഴു്താൻ വേണ്ടി എഴുതിയവയാണ്‌ പലതും, എന്റെ ആത്മ സംത്രിപ്തിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം! അതിൽ കൂടുതൽ നിങ്ങൾക്കെന്തെങ്കിലും തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ, ഞാൻ ധന്യനായി!

Friday, 6 March 2015

തടവറ

ജോലിയിൽ ഏറ്റവും ഉയർന്ന പദവിയിൽ എത്തുക എന്നത് എന്റെ എക്കാലത്തെയും വലിയ ജീവിതാഭിലാശ മായിരുന്നു .പണ്ടത്തെ മാർക്കറ്റിംഗ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് ജോലിക്കിടയിൽ നാടുമുഴുവാൻ തെണ്ടി അലഞ്ഞത് ഞാനിപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു .പിന്നെ ഒരു ഓഫീസ് ക്ലാർക്ക് ആയി കുറെ കാലം.പിന്നെ അക്കൗണ്ടിംഗ് ജോലിയിൽ കുറച്ചൂടെ ചെറിയ മുറിയിൽ ,പിന്നെ എന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള പടികൾ ഓരോന്നായി കയറുന്നതിനിടക്ക് എന്റെ മുറിയുടെ വലിപ്പവും ചുറ്റുമുള്ള ആളുകളുടെ എണ്ണവും കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വന്നു.ഇപ്പോൾ ഇതാ ഈ മാനേജർ പോസ്റ്റിൽ അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ ഒറ്റക്ക്..എനിക്കുള്ള തടവറ ഞാൻ തന്നെ ഇവിടെ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു!

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)

സ്ത്രീകള്ക്ക് മാറു മറക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു.പിന്നെ ബ്ലൗസും മുണ്ടും വന്നു .സാരി വന്നു,പെണ്കുട്ടികള്ക്ക് ചുരിദാർ വന്നു.
പണ്ടൊക്കെ സാരിത്തലപ്പുകൊണ്ട് കഴുത്ത് വരെ മറഞ്ഞിരുന്നു ,ചുരിദാറിന്റെ ഷാൾ നിലത്ത് മുട്ടിയിരുന്നു.
കാലം മാറി,കഥ മാറി !സാരിത്തലപ്പ് മാറത്ത് നിന്ന് മാറിത്തുടങ്ങി,ഷാൾ രണ്ടു മടക്കായി,ഒരു വശത്തെക്കായി ,തീരെ ഇല്ലാണ്ടായി.
എന്തിന്റെയോ ഒരു "നഷ്ടം" ഞാനിതിൽ കാണുന്നു.അത് വെറും ശാഖപരമോ അതോ ഘടനാപരമാണോ എന്നതാണ് ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യം!

ധനം ,അത് മക്കൾ കൊണ്ട് പോയി.
ആരോഗ്യം,അത് കാലം മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു.
അധികാരം,അത് അടുത്ത തലമുറ തട്ടിയെടുത്തു.
പിന്നെ,ഈ ജീവിതം കൊണ്ട് ഞാനെന്ത് നേടി?

തരാൻ മടിയുള്ളവരുടെ മുന്നില് നാം യാചിക്കുന്നു.
വാങ്ങിയതിൻറെ ഇരട്ടി തിരിച്ചു കൊടുക്കെണ്ടാവരുടെ അടുത്തും നാം കാത്ത് കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു.
എന്നിട്ടും ചോദിക്കുന്നതിലേറെ തരുന്നവനു മുന്നില് കയ്നീട്ടാൻ എല്ലാവര്ക്കും മടി!!

ഈ ജീവിതം കൊണ്ട് നമ്മൾ എന്ത് നേടി എന്നതിന്റെ ഉത്തരം നമ്മൾ ജീവിച്ചിരിക്കുക എന്നത് നമുക്ക് പുറമേ എത്ര പേരുടെ കൂടെ ആവശ്യമാണെന്ന ചോദ്യത്തിനെഅടിസ്ഥാനമാക്കിയിരിക്കും.