പ്രണയം

തീവണ്ടിയിൽ എനിക്ക് അഭിമുഖമായി ഇരിക്കുന്ന വൃദ്ധരായ  ദമ്പതികളെ ഞാൻ ഒന്ന് ശ്രെധിച്ചു .തോളോട് തോൾ മുട്ടിയുരുമ്മിയും  ,കയ്കൾ കോര്ത്ത് പിണച്ചും,പരസ്പരം തമാശകൾ പറഞ്ഞും... ഞാൻ അവഞ്ചയോടെ മുഖം തിരിച്ചു.പ്രായമാലെങ്കിലും ഇവര്ക്ക് കുറച്ച് പക്വതയോടെ പെരുമാറിക്കൂടെ .എത്ര മാന്യമായാണ്‌ ഞാനും ഭാര്യയും ഞങ്ങളുടെ സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്നത് എന്നു അവര്ക്ക് ശ്രെദ്ധിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.യാത്ര തുടങ്ങി 2 മണിക്കൂർ ആയിട്ടും ഒരു വാക്ക് പോലും ഞങ്ങൾ  ഇത് വരെ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല ,അടുത്തിരുന്നിട്ടും ശരീരം പരസ്പരം മുട്ടാതിരിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രേധിച്ചു .എങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ പഴയ കാലങ്ങൾ  ഓർക്കാതിരിക്കാൻ എനിക്കായില്ല ,ഇതേ ട്രയിനിലെ ഒരുമിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടിയതും,പിന്നീടുള്ള ഓരോ യാത്രകളിൽ മനസ്സുകൾ പങ്കു വെച്ചതും,ഒടുവിൽ വീട്ടുകാരെ ധിക്കരിച് വിവാഹം കഴിച്ചതും...അന്നൊക്കെ എത്ര സംസാരിച്ചാലും പിരിയുമ്പോൾ ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്നാ തോന്നലായിരുന്നു.ഇന്നിപ്പോൾ മണിക്കൂറുകൾ ഒരുമിച്ചിരുന്നിട്ടും ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാനില്ല.എല്ലാം അനുഭവം കൊണ്ട് നേടിയ പക്വത കൊണ്ടായിരിക്കാം,ഞാൻ അങ്ങനെ ആശ്വസിച്ചു.പഴയ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിലേക്ക് വീണ്ടും കടന്നുവന്നത് കൊണ്ടാകാം എന്റെ കയ്  ഞാൻ അറിയാതെ ഭാര്യയുടെ  ചുമലിൽ വെച്ചു  ,ആദ്യം അമ്പരന്നെങ്കിലും ഞൊടിയിടയിൽ എന്റെ കയ് തട്ടി മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവൾ പിറുപിറുത്തു,'നിങ്ങൾക്കെന്താ ,പ്രാന്തുണ്ടോ മനുഷ്യാ ...'ഞാൻ അൽഭുദപ്പെട്ടില്ല ,ഒരു വര്ഷത്തെ വിവാഹ ജീവിതം കൊണ്ട് അവൾ എന്നെപ്പോലെ  പക്വത നേടിയിരിക്കുന്നു!